Nurt zapoczątkowany przez Rudolfa Steinera, który twierdził, że: „Dorosły człowiek o tyle może być nauczycielem dziecka, o ile dziecko może być jego nauczycielem…”. Druga nazwa nurtu wywodzi się od szkoły, w której Steiner wprowadzał swoje idee w życie, a była to szkoła dla pracowników zakładów tytoniowych Waldorf-Astoria.

Bazą tej metody jest przekonanie, że dziecko jest podmiotem procesu nauczania i wychowania, a proces ten powinien uwzględniać indywidualne potrzeby i możliwości dziecka. Założeniem jest całościowe postrzeganie dziecka, raczej wspieranie jego rozwoju niż wychowanie, a podstawową pracy wychowawczej jest modelowanie – przykład i naśladowanie.

Podobnie jak u Marii Montessori ważna jest tu przestrzeń wokół dziecka – pastelowe, spokojne barwy, poczucie bezpieczeństwa w przestrzeni, dużo światła i spokoju. Zabawki często wykonane są przez opiekunów wyłącznie z naturalnych materiałów – koszyki pełne szyszek, kasztanów, liści jako części prawdziwego świata, dary nieba i ziemi, które budują poczucie prawdy o świecie i budzą w dziecku szacunek do natury.

Najważniejszą działalnością dziecka w tym nurcie jest oczywiście zabawa (jak w większości współczesnych nurtów wychowawczo-rozwojowych w pedagogice). Ogromne znaczenie ma też współpraca z rodzicami – organizuje się z ich pomocą kiermasze prac, imprezy świąteczne i okolicznościowe, a dla nich warsztaty i spotkania wspomagające wychowanie.

Rozwój dziecka według Steinera przebiega skokowo, dlatego tak ważne jest indywidualne podejście, aby każde dziecko rozwijało się w swoim własnym tempie, zależnie od swoich możliwości ruchowych, psychicznych i emocjonalnych.

Kluczowe jest zaufanie dziecka do samego siebie, wiara we własne siły, poczucie sprawczości. Pielęgnuje się samodzielność dziecka i poczucie odpowiedzialności za siebie i grupę. Korzystanie z darów natury w pracach plastycznych i konstrukcyjnych sprzyja rozwojowi kreatywności wizualnej dziecka.

O PEDAGOGICE WALDORFSKIEJ / STEINEROWSKIEJ