Istotą pedagogiki Marii Montessori jest indywidualne podejście do każdego dziecka – każde bowiem jest inne i powinno rozwijać się według stworzonych przez siebie indywidualnych planów rozwojowych. Plany te uwzględniają jego możliwości, kompetencje i umiejętności, co umożliwia efektywniejszą naukę. Montessori uważała, że poznawanie i opanowywanie rzeczywistości otaczającej człowieka dokonuje się nie tylko przez intelekt, ale także przez emocje oraz instynkty. Jeżeli wychowanie będzie dostosowane do naturalnego rozwoju dziecka, wtedy poczuje ono potrzebę zdobywania wiedzy.

Metoda opiera się na założeniu, że każdy człowiek w momencie narodzin otrzymuje trzy dary natury: zmysł poznania świata, wrodzone tendencje do samorozwoju oraz zdolności takich umiejętności, jak mowa, ruch i inne. Metody Marii Montessori są niejako przeniknięte duchem miłości, humanitaryzmu i tolerancji. Najważniejsze miejsce zajmuje tu dziecko, a podstawową formą nauczania jest zabawa i indywidualne zdobywanie doświadczeń przez dziecko. Opiekun obserwuje dziecko, znajduje elementy, które interesują je najbardziej i wykorzystuje je, aby pobudzić ciekawość dziecka i dać mu satysfakcję z nauki i własnych osiągnięć.

Według Marii Montessori okres żłobkowy dzieci przypada na fazę „absorbującego ducha” (od narodzin do 6 roku życia) – skupienie na języku, ruchu, zachowaniach społecznych i porządku. Wspomaganie tej fazy to przede wszystkim wsparcie spontanicznej i twórczej aktywności.

Dzieci do 6 roku życia są przede wszystkim odkrywcami, swoje zmysły wykorzystują przede wszystkim do budowania obrazu siebie, poprzez przyswajanie tego, co w ich otoczeniu – języka, kultury, pojęcia piękna.

Zabawki do realizacji elementów metody Marii Montessori to wszelkiego typu wyszywanki, przybijanki, puzzle warstwowe z prostymi kształtami, drewniane klocki, specjalne komody z tablicami tematycznymi, tablice sensoryczne i manipulacyjne itp.

O METODZIE MARII MONTESSORI